Wystawy indywidualne:
2010 – „Wycinanki”, Instytut Polski w Sofii, Bułgaria
2009 – „Parada wycinanek”, Latająca Galeria, Warszawa
– „Wycinanki”, instytut Polski ,Budapeszt, Wegry
- "Wycinanki", Open Gallery, Wrocław
2008 - "Wycinanki", BWA Skierniewice,
Instytut Polski, Praga, Czechy,
prezentacja w ramach Dni Polskich, Karlowe Wary, Czechy
2007 - "Wycinanki", BWA Wrocław, Bielska Galeria Sztuki, Ustka,
Galeria Zero, Berlin, Niemcy
- "Z okazji imienin", ArtGalle, Szczecin
2006 - "Dwie wycinanki", Auto Galeria, Wrocław
"Czasopisma kobiece", Uniwersytet Wrocławski, Wrocław
2002 - "Kojące działanie liczby mnogiej", Galeria Karowa, Warszawa
1998 - "Malarstwo", Galeria DK, Złotoryja
1996 - "Wystawa podyplomowa", Arsenał Miejski, Wrocław
1995 - "Wystawa rysunku", ASP, Wrocław
Wystawy zbiorowe:
2010 - „Tango Anawa”, Galeria 2 Piętro, Wrocław
2010 - “PINK CUBE”, Galeria Olimpia, Kraków
2009 - "20 YEARS AFTER POLISH ART AFTER COMMUNISM", Dam 27, Amsterdam, Holandia BiB w Sassenheim, Holandia
2009 – „folk-art-NOW!", Guter Bahnhof, Brema, Niemcy
2008 - "Kladensky salon", Kladno, Czechy
"Formy do ciastek", Galeria Olimpia, Kraków
2007 - "Herzlich wir kommen", Galeria Pokusa, Wiesbaden, Niemcy
- "Idolatrie", Galeria Klimy Bocheńskiej, Warszawa
- "Fidusiewicz i przyjaciele", Centrum Olimpijskie, Warszawa
- "Brand New", Galeria Karowa, Warszawa
- "Golf", Klub Golfowy Binowo Park, Szczecin
2006 - "Survival 4", Dworzec Główny PKP, Wrocław
- "Deja vu", ASP Wrocław
- "Rybie oko 4", Bałtycka Galeria Sztuki, Ustka
2005 - "Survival 3", Browar Mieszczański, Wrocław
- "6 rano", Galeria Karowa, Warszawa
2004 - "Opakowanie na duszę", ASP, Wrocław
- "Survival 2", Uniwersytet Wrocławski, Wrocław
- "Teraz tu pokazujemy", Stare Jatki, Wrocław
- "Plaża", Galeria BB, Kraków
- "Międzynarodowe Biennale Pasteli Nowy Sącz", BWA, Nowy Sącz
2003 - "Jajeczko", Galeria Karowa, Warszawa
- "Survival 1", Uniwersytet Wrocławski, Wrocław
2002 - "XXXV Ogólnopolski Konkurs Malarstwa - Bielska Jesień", BWA Salon Sztuki Współczesnej, Bydgoszcz
- "Świeżo malowane", Galeria Karowa, Warszawa
- "Ulica nie jest dla dzieci", wystawa i aukcja dzieł sztuki dla
"Fundacji dla Polski", Galeria Karowa, Warszawa
2001 - "IV Biennale Małych Form Malarskich", Galeria Sztuki Wozownia,
Toruń
- "Bielska Jesień", Galeria BWA, Bielsko Biała
- "Ni pies, ni wydra - wielorasowe malowidła", Galeria Karowa,
Warszawa
2000 - "Międzynarodowy konkurs rysunku", Muzeum Architektury, Wrocław
- "Najgroźniejsze pędzle", Muzeum im. Xawerego Dunikowskiego,
Królikarnia, Muzeum Narodowe, Warszawa
- "X Salon Plastyki Egeria", Galeria Sztuki Współczesnej,
Ostrów Wielkopolski
1998 - "XVII Festiwal Polskiego Malarstwa Współczesnego", BWA, Szczecin
- "Krajowa Wystawa Malarstwa Młodych - Konkurs im. Eugeniusza
Gepperta, BWA Wrocław
1997 - "Bielska Jesień `97", Galeria Bielska BWA, Bielsko Biała
Galeria Kameralna, Słupsk
Bałtycka Galeria Sztuki, Ustka
- "Promocje `96", Państwowa Galeria Sztuki Legnica
1996 - "Malarstwo, Grafika, Rzeźba", Galeria Akademii, Brunszwik, Niemcy
Nagrody:
Nagroda Ministra Kultury i Sztuki "Promocje `96"
Nagroda Rektora Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu, "Konkurs im.
Eugeniusza Gepperta"
Nagroda "Trofea ELLE"
Nagroda na biennale "Rybie oko 4"
Wyróżnienie magazynu "Łossskot" dla najciekawszych postaci kultury 2007 roku
Publikacje o artyście:
"Najgroźniejsze pędzle", Agnieszka Rayzacher, Katarzyna Świeżak, Krajowa
Agencja Wydawnicza, Warszawa 2000
"Who is who w Polsce", Leksykon Biograficzny IV wydanie, Wydawnictwo Who is
Who Poland, Poznań 2004
"Od malarstwa materii do pop-artu, malarstwo Katarzyny Kmity - Pukocz",
Monika Tryskuć,
Instytut Historii Sztuki Uniwersytetu Wrocławskiego,
praca licencjacka pod kierunkiem dr Andrzeja Jarosza, Wrocław 2005
"Multiples", magazyn Livrasion, Strasbourg 2009
Kasia Kmita
Urodzona w 1972 r. w Nowej Rudzie (Polska). Studia na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. W 1996 r. uzyskała dyplom z malarstwa.
Wycinanki Kasi Kmity inspirowane są polska sztuką ludową. Autorka, wychowana w szarej rzeczywistości komunistycznej Polski, tworzy swą sztukę w kraju, który zmienił się diametralnie po 1989 roku. Istotne przemiany dokonały się nie tylko w wymiarze politycznym czy społecznym ale również estetycznym.
Kasia Kmita twórczo interpretuje wkraczające w polską rzeczywistość elementy wizualne zachodniej popkultury. Wykorzystuje motywy ze świata reklamy i nowoczesnych mediów, na tej samej zasadzie na jakiej dawne ludowe artystki uwieczniały obrazy otaczającej je przyrody.
Łącząc tradycyjną, wykonywaną ręcznie, wycinankę z symbolami popkultury obrazuje nowy sposób postrzegania polskiej tradycji w zglobalizowanym świecie.
Tekst towarzyszący wystawie w Budapeszcie:
Wernisaż wystawy Kasi Kmity
Kiedy wchodzimy do galerii, żeby obejrzeć eksponaty, jedną z rzeczy, które mogą posłużyć nam za drogowskaz to przynależność lokalna artystki, ale równie ważny jest rodzaj sztuki, który tak często wiąże się z naturą wykorzystanego materiału. Jest to ważne w przypadku Kasi Kmity. Na tej wystawie widzimy jej papierowe obrazy, ale wiadomo także, że te kompozycje robi także z metalu. Papier jest tworzywem przemijającym; tylko dzięki wielkiej trosce może przetrwać wieki, podczas gdy metal w zasadzie opiera się upływowi czasu. Wykorzystanie tych dwóch materiałów jednocześnie jest skonfrontowaniem przemijającego z tym, co trwałe oraz wzajemnym przenikaniem się. Zresztą cechą właściwą naszym czasom jest właśnie zacieranie się granic pomiędzy przemijającym, a trwałym, zmiana podejścia sztuki do trwałości, a pod tym względem nie sposób pominąć coraz silniejszego wpływu podejścia dalekowschodniego. Także na Dalekim Wschodzie wycinanki zostały podniesione do rangi sztuki, a skoro mówimy o przemijalności to należy przytoczyć również sztukę tworzenia mandali, wspaniałych kompozycji, które po przygotowaniu są rozwiewane na wietrze tak, jak prochy zmarłych, a forma wycinanek Kasi Kmity przywołuje właśnie takie mandale. Drugi, złoty, wiek wycinanek przypada w kulturze europejskiej na okres od Baroku do Romantyzmu, który zajmuje się przemijaniem, filozofią „życie = marzenie”. Trzeci filar wycinankarstwa sięga do świata zabaw dziecięcych, które charakteryzuje niezakłócona radość dziecka.
A o czym jest ta zabawa? Po pierwsze obrazy te przenika stosunek tradycji o nowoczesności, co także jest jednym z zasadniczych wymogów naszych czasów, szczególnie w tych społeczeństwach Europy Środkowej, w których w XX wieku kultura tradycyjna o wiele szybciej niż procesy zachodnie przeżyła utratę gruntu spowodowaną agresywną modernizacją przemysłową i próbami politycznymi, ale w odruchu samoobronnym w zasadzie pozostała właśnie tradycja. Ale tradycje w szybkim tempie przekształyciły się; gruntowne zmiany nawet w obrębie jednej generacji stały się odczuwalne, co zmusiło artystów do określenia swojego stosunku do tradycji i zmian albo poprzez radykalną aprobatę, albo negację, albo nostalgię, ironię, czarne wizje lub grę z formą.
Inną podstawą zmian w XX wieku jest zbliżenie się kultur – globalizacja, rozprzestrzenianie się multikultur, co z jednej strony zmusza przedstawicieli niektórych kultur do zwrotu w stronę wartości lokalnych, a z drugiej do przyjęcia wielorakości innych kultur we własnym środowisku, aby w mnogości tych zjawisk zaprezentować własnym głosem własne osiągnięcia, oraz symbole tradycji regionalnych na kanwie symboliki globalnej.
Także w twórczości Kasi Kmity pojawiają się obok siebie symbole międzynarodowe – symbol internetu, telefon komórkowy, japońska manga, włoska pizza, emblematy zachodnich samochodów, kij do golfa – atrybut stylu anglosaskiej kalsy wyższej – Coca-Cola, McDonalds, flaga ameryńaska, czy świat Disneya: Kopciuszek, myszka Miki – symbole globalnego amerykanizmu – ale także polskie (lub środkowoeuropejskie) tradycje ludowe: pnące kwiaty, koguty, pawie pióra, kompozycje roślinne jako drzewa życia, itd.
Wzajemne odniesienia na wiele sposobów łączą to, co zostało skonfrontowane. Jednocześnie prezentowana jest obcość dwóch systemów kulturalnych (tradycja i świat globalizacji) i ich zazębianie się; siła tradycji i nowoczesności w tej szczególnej miksturze kultur świata, które już nie potrafią bez siebie istnieć. Ujawnia się też groteska i ironia tej mieszanki pomieszanych światów, a także krytyka.
Na wielu płaszczyznach oscylacja zjawisk jest obecna w pracach Kasi Kmity. Po pierwsze zawierają całą masę odniesień kulturowych i umieszczenia elementów symbolicznych w nowych kontekstach, co pobudza wszystkie elementy naszej codziennej wiedzy i zmusza do zastanowienia się nad nimi. Kiedy na przykład obserwujemy całą twórczość Kmity (np w internecie) zauważamy obecność korzeni zachodnich, które stały się uniwersalnymi podstawami, jak np Van Gogh czy Mondrian, ale nieprzypadkowo pojawiają się też odniesienia do artystów wywodzących się z naszego regionu, np. Hundertwasser czy Andy Warhol.
Prawdopodobnie Warhol jest najbliższym odniesieniem artystki, bo biorąc pod uwagę styl prac Kmity, to jednym z silnym wątków jest właśnie popkultura. Oscylacja ma także miejsce pomiędzy folkiem i popem, jednocześnie sygnalizując, że w XX wieku kultura ludowa stała się kulturą masową. Oscylacja jest jednak procesem dwukierunkowym: w końcowym efekcie niektóre elementy tradycji przenikają do popkultury, co pod koniec wieku było już masowo widoczne, a nie jest wykluczone, że kontrreakcje na negatywne wpływy globalizacji spowodują odrodzenie specyficznych tradycji kulturowych i narodowych.
Stan obecny, który pojawia się także w obrazach Kmity, nie jest jeszcze tym stanem. Folklor nie występuje tu w całej swojej dramatyczności, ale w wystylizowanej formie, tak jak miało to miejsce w socjalistycznym, państwowym folklorze estradowym a także w masowej kulturze globalnym marek: w oparciu o ikony popkultury, stanowiące ramy zastosowanych akcentów. Bo taka jest rzeczywistość: w oceanie nijakości, globalnej szmiry tradycja jest jedynie opakowaniem, kolorystyką, i można mieć jedynie nadzieję, że kiedyś to się zmieni.
Na Węgrzech obrazy Kasi Kmity mają dodatkowy punkt odniesienia: w aktualnym wizerunku jednego z kanałów węgierskiej telewizji publicznej możemy spotkać bardzo podobne rozwiązania formalne, stworzone przez przedstawicieli pokolenia zbliżonego do KasiKmity. Ta generacja, możemy powiedzieć dzisiejsza generacja, jest szczególnie zainteresowana tymi światami (tradycja i nowoczesność, sztuka wysoka i kultura masowa, świat dziecka i dorosłych) oraz ich powiązaniami i przenikaniem (napięcie między przeciwieństwami z wykazaniem wzajemnego odziaływania). Co z tego zachowa dla siebie sztuka – i sfera społeczna – i co z tego powstanie dalej, zobaczymy i niecierpliwie oczekujemy
Ágnes Kapitány i Gábor Kapitány
Socjologowie, wykładowcy akademiccy, doradcy Instytutu Badań Socjologicznych Węgierskiej Akademii Nauk